Ethiopië

Dag 4       Dag 5       Dag 6       Dag 7       Dag 8       Dag 9   

Dagnummer 9


Hallo lieve mensen,

Vandaag ga ik jullie niet mijn dag vertellen, Daar ben ik nu echt te druk voor, maar wel voel ik mij goed genoeg om over mijn gevoelens te schrijven wat ik tot nu toe gevoeld heb.

Over onze Ethio-vrienden...

De eerste dag dat ik ze leerde kennen klikte het al meteen tussen ons. We hebben van hen Amhaarse liedjes geleerd en zij van ons Nederlandse liedjes. Ik heb hen dans alle helemaal onder de knie, en zij moeten de kabouter plop dans nog een paar keer oefenen. We hebben de zelfde humor, en we houden van de zelfde liedjes. Ze denken trouwens dat ik een Amerikaanse rapper ben hoe vaak ik ze ook verteld heb dat ik maar een student ben geloven ze mij nog niet helemaal. Wat bij ons overeenkomt is dat zij niet over hen handicap praten, en ik ook niet. De meeste vrienden van mij in Nederland en familie dachten dat ik hier heel stil zou zijn en dat ik heel vaak emotioneel zou zijn, maar dat is het niet ik heb nog nooit zoveel gelachen als in deze week en dat meen ik. Zij hebben tot nu toe alleen maar gelachen met ons en wij met hen. Er is niet een moment geweest dat zij verteld hebben hoe slecht hen toestand is, over bv dat zij geen huis hebben, dat zij geen rolstoelen hebben, en dat zij bijna een hele dag niet eten, en dat zij geen geld hebben. Ik heb echt respekt voor deze jongeren. Er is ook niet een moment geweest dat ik hen zielig gevonden heb of medelijden met ze had. Want ik vergelijk hen toestand met de mijne ik zou ook niet leuk gevonden hebben als mijn vrienden en familie mij zielig vinden of dat ze medelijden met mij hebben, want dat zou ik ook niet leuk gevonden hebben, ik zou mij zelfs rot voelen. Ik zie hen gewoon als mijn vrienden hier in Ethiopie maar hen handicap daar kijk ik door heen.

8 jaar lang proberen mijn artsen en ik van alles te doen om uiteindelijk mijn ziekte te accepteren en verder te gaan met mijn leven. Wat heb ik er allemaal wel niet voor gedaan om een dag mijn pijn te vergeten. Wat voor therapie ik ook gehad heb, en wat voor behandelingen ik gekregen heb niks heeft geholpen. Ik heb zelfs anti-depresivia medicijnen geslikt en ik heb zoveel anderen medicijnen geslikt die mij zouden moeten opvrolijken, Niks Niks helemaal niks heeft geholpen.
8 jaar lang mensen probeer ik dit te bereiken. Maar als ik had geweten dat 2 weken Ethiopie mij zou helpen dan was ik hier 8 jaar geleden geweest. Mensen uiteindelijk durf ik er voor uit te komen wat ben ik toch blij met mijn SPIERZIEKTE en wat nou ik heb spier pijn en ik ga vandaag maar niet naar school, of ik bel mijn vrienden af dat ik niet mee ga naar de stad. Geloof me ik heb in deze dagen pijn gehad maar toch heb ik heel hard moeten lachen, en dan heb ik het over de echte lach niet weer een masker met een nep glimlach, wat te meeste van mij kennen. En wat is het eerlijk om door te gaan met waar je bezig mee bent als je pijn hebt, wat een lekker gevoel om het te negeren. En wat is het heerlijk om uiteindelijk mijn ZIEKTE te accepteren, echt waar er is een hele zware maar dan ook echt een zware last van mij schouder af. En dat heeft mij gewoon verandert om alles wat ik hier in Addis gezien heb, dat ik zie hoe onze Ethio-vrienden met hen handicap omgaan. Elke glimlach die op hen gezicht verschijnt zet mij aan het denken waarom ik al die tijden niet echt heb kunnen lachen met mijn ziekte wat mij eigenlijk bezielde.
Wat voel ik mij toch goed. wat voel ik mij vrij in mijn lichaam helemaal opgelucht vertel ik juliie mijn verhaal, want dit is voor mij en voor de mensen die met mij altijd te maken hebben echt iets om te vieren, en dat ga ik zeker ook doen als ik terug ben.

Ik ben in deze 2 weken zo verandert.
Ik doe dingen die ik normaal gesprokken nooit zou doen in Nederland.

Nou mensen dit is voor nu mijn gevoelens,
Nu ga ik opgelucht en met lichte schouders douchen en slapen.

Lees mijn verhaal goed en wees blij met je leven.
Als alles goed komt dan verschijnt er een 2de boek van mij over mijn reis hier in Ethiopie en natuurlijk is het ook het vervolg van het 1ste boek.

Veel liefs Hatice
© 2007-2010 Hatice Kocyigit - Alle rechten voorbehouden - Webdesign door Thijs