Media

Door Iwanka Vaneman
Vrouw & Interview - De ‘Maradonna van Venray’ is uitgespeeld

Voetballend naar school, voetballend boodschappen doen, voetballend je bed in en dan dromen over voetbal. Voor Hatice Kocyigit (22) was er is weinig leukers dan dat. Totdat ze op een dag niet meer kón voetballen. Op haar zestiende kreeg de ‘Maradonna van Venray’ een spierziekte en vanaf die tijd hield ze op kladjes een dagboek bij. Vijf jaar later, afgelopen juni, werden deze gebundeld tot het boek ‘Dagboek van een dapper meisje’.

Hatice schreef haar eerste bladzijden op de achterkant van cadeaupapier. ,,Toen ik voor de eerste keer was opgenomen in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen begon ik uit verveling op te schrijven wat ik meemaakte en voelde.” De verpleegsters dachten dat de geboren Turkse een boek aan het schrijven was, maar die gedachte had zij zelf niet. ,,Ik was in die tijd wel op zoek naar boeken over mensen die, net als ik, op jonge leeftijd ziek zijn geworden. Maar omdat ik daarover niets kon vinden ben ik serieus gaan nadenken om mijn aantekeningen om te zetten in een boek”, vertelt ze aan de keukentafel van Plyrun Werkenrode Groep in Groesbeek.

`Uit de mensen die hier wonen, put ik kracht´
De Limburgse woont hier met andere jongeren met een lichamelijke handicap. ,,Ik woon hier sinds mijn 18e, maar ik wou dat ik hier eerder van had geweten. Voor jongeren met een handicap of die heel ziek zijn, is dit echt de ideale plek. Iedereen is hier met elkaar bevriend. Ik ben, nadat ik wist dat ik ziek was, gestopt met school en ik was heel veel thuis. Toen ik hier kwam zag ik weer de mogelijkheden van het leven.”

Hatice kon zich na haar eerste bezoek aan
Werkenrode niet voorstellen dat ze hier ooit zou wonen. ,,Ik paste er helemaal niet tussen. Ik kom me ook niet voorstellen ergens te wonen zonder mijn familie en vrienden.’’ Toch nam Hatice de stap om in Groesbeek te gaan wonen. Mensen zeggen weleens tegen mij ‘Oh wat knap dat je een boek hebt geschreven’. ,,Maar de mensen die hier wonen, die vind ik pas knap. Uit hen put ik kracht. Er woont hier een meisje dat in een rolstoel zit en bijna niets meer kan, maar toch heeft ze altijd een glimlach op haar gezicht. Als ik haar met mezelf vergelijk, stelt mijn ziekte in verhouding niet zoveel voor.”

Gestopt met medicijnen
Voor haar ziekte had Hatice maar één passie: voetballen. Dat deed ze soms wel tien uur per dag. Ze leerde het op jonge leeftijd van haar grote broer Yasin en werd de bijnaam de ‘Maradonna van Venray’. ,,Ik leerde van hem allerlei trucjes die de meeste wijkkinderen niet kenden.´´ Als Hatice met haar vrienden speelde, ging het niet om de winst. ,,Het ging erom hóe je scoorde en niet dat je scoorde. Als je maar mooie trucjes deed, dat was belangrijk.” Hatice speelde nooit bij een vereniging, maar organiseerde met haar maatjes wedstrijdjes tegen jongens uit andere buurten. ,,Als we zo’n toernooi speelden moest elk team voor een beker zorgen. We gingen dan op zoek in allerlei tweedehands winkeltjes. We vonden een beker waarop bijvoorbeeld ‘Eerste Prijs Tennistoernooi’ stond, maar dat gaf niks. Uiteindelijk ging elk team met een prijs naar huis.”

Wat mankeer ik?
Hatice merkte dat ze steeds minder lang kon voetballen en steeds sneller moe was. Ze ging naar haar huisarts, maar die haar verhaal wegwuifde als ´oververmoeidheid´. Na een aantal bezoeken, besloot de arts toch haar bloed te laten onderzoeken. De uitslag was alarmerend en vanaf dat moment begon er een reeks ziekenhuisbezoeken. ,,Ik moest elke dag bloed laten prikken, elke dag opnieuw van Venray naar Venlo. Ik moest ook medicijnen gaan slikken. Ik weet nog dat ik in een periode wel 25 verschillende soorten innam. Ik kreeg vervolgens ook nog ontzettende last van mijn maag, omdat ik die de hoeveelheid medicijnen gewoon niet aankon.”

Hatice is niet alleen ontevreden over haar huisarts, ook voor de manier waarop ziekenhuisartsen haar behandeld hebben, heeft ze maar weinig goede woorden over. ,,Toen ze eindelijk ontdekt hadden wat ik had, vertelde de arts dat het polymyotis was, een spierziekte. Het lijkt erop dat als een arts een patiënt slecht nieuws moet brengen, hij daarna zo snel mogelijk weer weg wil. Maar een patiënt wil dat een arts hem goed informeert en de tijd neemt. Ik moest toen zonder duidelijke uitleg beslissen of ik medicijnen wilde gaan slikken, terwijl ze niet zeker wisten of dat zou helpen.”

`Het voelde als ik ontplofte´
Ze startte met het slikken van prednison (een ontstekingsremmer) en kwam daardoor veel aan. ,,Het voelde alsof ik ontplofte. Toch ging ik, als het maar even kon, met mijn maatjes naar het voetbalveldje. Ze vroegen wel of ik mee kon doen, maar het ging niet meer. Ik zie er misschien niet zo ziek uit, maar van binnen gaat alles langzaam kapot.” In 2006 vertelden artsen Hatice dat ze een andere spierziekte heeft dan ze aanvankelijk dachten; limb-girde spierdystrofie. ,,Maar als mensen me vragen wat ik heb, dan zeg ik dat ik dat niet weet, en dat is ook zo.” Hatice is november vorig jaar voor het laatst onderzocht. Ze wacht nog steeds op uitslagen van DNA–onderzoeken, maar sinds vorig jaar heeft ze besloten geen medicijnen meer te slikken. ,,Ik slik alleen medicijnen tegen de migraine. Ze halen je binnenstebuiten in zo´n ziekenhuis. Artsen hebben ook zoveel tegen me gezegd. Ik heb gevraagd of ik invalide zou worden, maar ze zeiden dat ze ´vermoeden van niet´. Maar toen ik zei dat ik ook nooit had gedacht dat ik ziek zou worden, hadden ze niets te zeggen. Artsen weten het soms ook niet, ze zeggen het alleen niet.´´ ,,Het gekke was dat ik altijd initiatiefnemer was bij het wijzigingen van onderzoeken. Mijn bloed werd elke dag geprikt en ik wist al van tevoren dat de uitslag van morgen dezelfde als die van vandaag zou zijn. Ik vroeg waarom ze het dan nog deden en toen was één keer in de week ineens ook voldoende.”

`Ik hoef geen medelijden´
Hatice gaat vaak alleen naar het ziekenhuis. ,,Waarom zou ik anderen tot last zijn? Ik houd er niet van om troost te zoeken. Ik praat ook niet graag over mijn ziekte, mensen krijgen dan automatisch medelijden.” Ze heeft een hekel aan medelijden en mensen die zeggen dat ze het begrijpen. ,,Blijf dan liever uit mijn buurt. Ik ben nooit zielig geweest. Juist altijd sterk. Het is niets voor mij om zielig in een hoekje te gaan zitten.” Hatices familie en vrienden behandelen haar dan ook hetzelfde als toen ze gezond was. ,,Ik heb tegen mijn ouders gezegd dat ze mij niet moeten behandelen alsof ik breekbaar ben. Ze begrijpen dat. Als vrienden gaan voetballen vragen ze of ik mee ga voetballen, dan zeg ik lachend ja, en zij lachen dan ook. Ik ben dan scheidsrechter of soms keeper”.

Website
Hatice durft niet te ver vooruit te kijken. ,,Ik heb met mezelf afgesproken dat ik dat niet meer doe om teleurstellingen te voorkomen.” Ze heeft naar aanleiding van het uitkomen van haar boek, waar inmiddels honderden exemplaren van verkocht zijn, haar eigen website waarop mensen kunnen reageren (www.hatice-k.nl). ,,Ik wist zeker dat zieke mensen iets aan het boek zouden hebben, maar twijfelde of gezonde mensen het ook interessant zouden vinden. Gezonde mensen vertellen me dat ze nu meer beseffen hoe blij ze zijn met hun gezonde lichaam.”
© 2007-2010 Hatice Kocyigit - Alle rechten voorbehouden - Webdesign door Thijs